De Prikkerd

Het XXVIIIe bestuur zegt vereniging op en gaat verder op de boerderij

WETERING, december 2018Het XXVIIIe bestuur der NWSV Helix heeft per direct haar bestuursfuncties opgezegd. Ze zijn een boerderij gaan runnen in het noorden van Overrijssel. Dit zou consequenties kunnen hebben op de rest van de vereniging. De Prikkerd is bij ze langsgegaan om te vragen hoe het nu verder zal gaan met Helix.

Kijk ze eens hard ploegen. © Vader van Frans-Willem.

Dat de stap van studievereniging naar boerderij groot is, blijkt wel uit de gesprekken die wij met de bestuurders hebben gehad. Wij waren vooral geïnteresseerd in de veranderingen, voor zowel Helix als haar (oud)bestuurders.

“Kijk, veel is veranderd, dat is waar,” begint Marlijn de Jonge. “Aan de andere kant kijken wij juist naar de overeenkomsten: we zijn bijvoorbeeld nog steeds bezig met besturen.” Ze tikt nonchalant tegen het achterwiel van de groene John Deere achter haar. “Zo bestuur ik tegenwoordig deze trekker. Als ik dan een keet met onkruidplukkers achter me heb, ben ik toch nog een beetje voorzitter,” grapt ze. Wij vonden het hilarisch en gaven haar een high-five.

“Ja, het is wel even wennen,” zegt Thomas van de Voort. We vragen hem wat voor hem de grootste verschillen zijn. “Dat alle post ineens niet meer digitaal wordt verzonden en alles handgeschreven moet zijn. Dat is erg tijdrovend. Daarnaast moet ik erg wennen aan dat alles nu met een accent moet,” vult de sekretoares aan. “Bijlages meesturen wordt ook een stuk lastiger. Dat kost al snel twee extra postduiven, afhankelijk van het gewicht.”

Een luid gesputter verstoort ons gesprek met Thomas. Het is Robbert Messing op een mini-bike. “Mooi ding, ofwa? We moesten ineens allemaal werkvoertuigen en al die meuk aanschaffen, dus de begroting klopte al niet meer. Heb ik dit ding er ook maar bij gekocht.” Hij grijnst breed en geeft een dot gas. “De KasCo kan ons voorlopig toch niet pakken. Laat staan als ze met het OV hierheen komen. Haha, joe joe!” En hij is weg. KasCo: 0, penningmeester: 1.

We naderen de akkers. Het ziet er maar kil uit rond deze tijd. Hier staat Wouter Westerdijk. Hij veegt het zweet van zijn besmeurde voorhoofd. “Ik heb al weken niet gedoucht. Dat is wel het nadeel van een viezefunctie.” Hij tovert een willekeurige aardappel te voorschijn en laat ‘m aan ons zien. “Mijn andere functie is wel een stuk makkelijker geworden. We verkopen nu gewoon een fysiek product, in plaats van dat abstracte gedoe. U wilt frietjes eten? Wij hebben de aardappels. Hoppa, deal.” Met een sierlijke boog gooit hij het ongefrituurde stuk zetmeel weg. Zonde, nergens voor nodig.

Daar komt Eliane Schilte aangelopen. Ze heeft zojuist grond staan omscheppen. Waarom? Omdat het kan: “Het boerenleven is zoveel simpeler,” legt Eliane uit. “Het is allemaal niet zo moeilijk. Je wilt carrière maken? Prima, ga gewoon je ouders achterna. Daar ben ik helemaal niet voor nodig.”

Frans-Willem sluit zich daarbij aan: “Je hebt helemaal geen OEPs nodig als je gewoon alles van je ouders leert. Er valt niks te evalueren als je zo’n trekker de eerste keer de sloot in rijdt. Dat is gewoon in z’n achteruit en gas erop. Ik heb er echt geen werk meer aan.” Op de vraag of hij zich dan niet verveelt, antwoordt hij het volgende: “De voorraad bijhouden is echt veel meer werk geworden. Dat is echt onderschat. Daarnaast betaalt iedereen hier nog gewoon contant. Niet te doen.”

Dan resteerde ons nog één vraag: welke gevolgen gaat dit hebben op de Helixianen? “We kunnen nog prima onkruidplukkers gebruiken.”